Warto Wiedzieć

Badania archeologiczne – ważny element prac terenowych

Obecność archeologa podczas robót budowlanych zazwyczaj traktowana jest jako zło konieczne. O ile inwestor godzi się na opłacenie prac geologicznych czy poniesienie innych kosztów związanych z inwestycją, o tyle prace archeologiczne nie spotykają się już z takim zrozumieniem. Można zatem zadać pytanie: dlaczego? W niniejszym artykule chciałabym Państwu przybliżyć procedury towarzyszące pracom archeologów.

Jednym z ostatnich aktów prawnych regulujących sprawę prowadzenia badań archeologicznych jest podpisana 16 stycznia 1992 r. w La Valetta Europejska konwencja o ochronie dziedzictwa archeologicznego (Dz. U. z 1996 r. Nr 120, poz. 564). Ujednolica ona przepisy dotyczące badań archeologicznych i ochrony obiektów archeologicznych dla całej Europy. Dziedzictwo archeologiczne jest nazwane w tekście „źródłem zbiorowej pamięci europejskiej i instrumentem dla badań historycznych i naukowych”.

22 października 2000 r. we Florencji podpisano Europejską konwencję krajobrazową (Dz. U. z 2006 r. Nr 14, poz. 98), która również uwzględnia konieczność chronienia źródeł archeologicznych. W tym dokumencie zwrócono uwagę na obowiązek wdrażania polityki ochrony krajobrazu jako dziedzictwa kulturowego, jak również na konieczność współpracy różnych podmiotów na szczeblu regionalnym i lokalnym.

Niezwykle ważnym dokumentem stała się Konwencja UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego, podpisana 20 października 2005 r. w Paryżu (Dz. U. z 2007 r. Nr 215, poz. 1585), omawiająca różnorodne formy ochrony wyrazu kulturowego, tworzenia warunków rozwoju kultur i swobodnego oddziaływania na płaszczyźnie lokalnej, krajowej i międzynarodowej.

W Polsce Dekret Rady Regencyjnej „O opiece nad zabytkami sztuki i kultury” podpisano już 31 października 1918 r. Akt ten uważa się za najstarszy dokument prawny dotyczący ochrony zabytków w naszym kraju.

Współcześnie Konstytucja RP w rozdz. I, art. 5 i 6, odnosi się do zagadnień dziedzictwa kulturowego, stanowiąc, że „Rzeczpospolita Polska strzeże dziedzictwa narodowego i stwarza warunki upowszechniania i równego dostępu do substancji zabytkowej”.

Osobą odpowiedzialną za ochronę zabytków w administracji państwowej jest minister kultury i dziedzictwa narodowego. Do jego obowiązków należy m.in. powoływanie i odwoływanie generalnego konserwatora zabytków w randze wiceministra oraz opiniowanie decyzji wojewodów w sprawie powoływania i odwoływania konserwatorów wojewódzkich. W strukturach samorządowych powoływani są także konserwatorzy miejscy, gminni lub powiatowi, ale mogą oni podejmować tylko decyzje dotyczące obiektów niewpisanych do rejestru zabytków. Ciałem opiniotwórczym jest Narodowy Instytut Dziedzictwa pozostający w bezpośredniej zależności od ministra kultury i dziedzictwa narodowego.

[ . . . ]

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą PRENUMERATĘ.

   
STREFA DLA
PROFESJONALISTÓW

PRZEJDŹ DO PEŁNEJ WERSJI ARTYKUŁU

 Strona 4  Strona 5  Strona 6  Strona 7  Strona 8  Strona 9  Strona 10  Strona 11  Strona 12  Strona 13  Strona 14

ZOBACZ ARTYKUŁY O TEJ SAMEJ TEMATYCE

ELŻBIETA SZAFRANKO listopad-grudzień | 6 (17) 2014

Uzgodnienia związane z organizacją uroczystości mających charakter powszechny na drogach publicznych

We współczesnym świecie trudno wyobrazić sobie okres wakacyjny lub świąteczny bez różnego rodzaju zbiorowych form spędzania czasu wolnego. Instytucje zajmujące się promowaniem kultury, sztuki, rekreacji, świąt państwowych i kościelnych prześcigają się w organizowaniu festynów, rajdów, imprez przybliżających otaczającą nas przyrodę czy dni promujących kulturę regionalną. Część takich imprez organizowana jest w miejscach specjalnie przygotowanych i nie koliduje z toczącym się w sąsiedztwie życiem codziennym, jednak niektóre z tych przedsięwzięć wymagają przemieszczania się uczestników. Mogą to być imprezy kulturalne, sportowe, religijne oraz rekreacyjne. W ich trakcie tworzone są kolumny pieszych (rajdy, pochody, pielgrzymki), kolumny rowerów czy motorów (rajdy, wyścigi, maratony), a czasami jedne i drugie, przemieszczające się równocześnie. Wielu imprezom regionalnym towarzyszą również przejazdy zaprzęgów konnych, jeźdźców na koniach czy przeprowadzanie różnych innych nietypowych pojazdów lub zwierząt. Są imprezy, które mają charakter stacjonarny, ale korzy- stają z przestrzeni zaliczonej do układu ko- munikacyjnego (fragmenty dróg i placów). We wszystkich przypadkach, gdy masowa im- preza organizowana na terenie otwartym ma odbywać się z wykorzystaniem dróg publicz- nych, wymagane jest uzyskanie zezwolenia na zorganizowanie imprezy na drodze publicznej. Obowiązek poczynienia wszelkich uzgodnień związanych z tym zezwoleniem spoczywa na organizatorze imprezy, a zezwolenie wydaje właściwy zarządca drogi i ruchu.

BARTOSZ BUDZIŃSKI listopad-grudzień | 6 (17) 2014

Infrastruktura rowerowa w otoczeniu turystycznych szlaków rowerowych

Specyfika turystycznych szlaków rowerowych jest odmienna od ścieżek rowerowych zlokalizowanych w miastach. Trasy turystyczne powinny zapewniać rowerzystom specyficzne usługi, które w przypadku wielokilometrowych, kilkudniowych wycieczek są niezbędne. Elementy te należy przewidzieć już na etapie projektowania, tak aby korzystanie z nich nie przysparzało użytkownikom jakichkolwiek problemów. Autor niniejszej publikacji zwraca uwagę na elementy infrastruktury rowerowej, które powinny się znajdować na turystycznych szlakach rowerowych.

NEWSLETTER

Zapisz się i czytaj...

...najciekawsze artykuły, najnowsze informacje, wiadomości z branży